Hola amigos, beste vrienden van HENUKI,
Sinds begin van dit jaar zijn wij weer in Iquitos. Voor ons is het te doen, maar ik zou niemand aanraden om hiernaar toe te gaan. Er is hier te veel gekte in het verkeer, veel ziekte, ellende en overvallen/afpersing. Dagelijks lees ik hier de krant en ik vraag mij echt af waarom buitenlandse stichtingen nog vragen om vrijwilligers uit hun thuisland. Wat hier allemaal in de provincie met 1 miljoen inwoners gebeurd is duizelingwekkend. Ik ben heel blij dat mijn wiegje hier nooit heeft gestaan. Even een omschrijving: Loreto is de provincie in het noorden van Peru. Het is 6 x zo groot als Nederland. Er wonen een half miljoen mensen in de stad Iquitos en nog eens zo’n half miljoen mensen wonen in de jungle. Die wonen vaak in hutjes langs de wijdvertakte rivieren, zoals de Amazonerivier.
Ook bevinden zich in de jungle indianendorpen en er zijn zelfs verschillende nooit ontdekte indianendorpen. Deze dorpsbewoners leven geïsoleerd en willen/hebben geen contact met de buitenwereld.
Inmiddels alweer aardig wat mensen bezocht en begonnen met de voorbereiding van een gezondheidscampagne. Zoals het er voorstond was het de bedoeling dat wij hier in 2 plaatsen een campagne zouden houden, maar…..het ging niet door. De reden hiervan is dat de provinciale gezondheidszorg dat niet wil. Ja, een gratis gezondheidscampagne die dus niet doorgaat, omdat de ongeïnteresseerde/corrupte overheid dat niet wil. Tja…… Die overheid vergeet wel dat ik nogal creatief van geest ben en altijd wel ideeën heb. Gevolg: de aanmeldingen van de mensen die naar de campagne willen gaan nu gewoon onder mijn begeleiding alsnog naar de dokter, tandarts etc.. Jan en ik gaan gewoon zitten op de stoel van de verwijzer en daarnaast bieden wij buiten het ziekenhuispostje nog voor zo’n 100 kinderen een fluorbehandeling aan.
Zomaar weer een aantal cliënten die ik tegenkwam.
Georgina, 80 jaar in een rolstoel en een beetje hardhorend. Zij woont bij haar dochter in en toen ik naar haar keek zag ik haar voeten. Vreselijk wat is dat? Het lijkt wel hongos(paddenstoel), maar de dochter zegt mij dat het diabetes is. Ik ben geen dokter, maar dat het niet goed is, lijkt mij wel duidelijk. De afspraak is dat de dochter met moeder naar de dokter gaat. HENUKI heeft nog een beter passende rolstoel met voetsteunen staan en die zullen wij gaan bezorgen. Zoals jullie weten wordt die alleen uitgeleend, want na overlijden kan de volgende er weer gebruik van maken.
Alex, 51 jaar en al lange tijd verlamd in bed. Waarom? Hij is al meer dan een half jaar geleden beroofd door 3 mannen. Daarna hebben ze hem over een hek gegooid waarbij hij een nekwervel heeft gebroken. Hij heeft grote moeite met praten en kan zijn linker arm iets bewegen na veel fysiotherapie. Deze man is sterk vermagerd en ik betwijfel of ik hem volgend jaar nog zal zien. De hele familie heeft het zwaar als gevolg van deze beroving, want de economische situatie is voor dit gezin nadien erg verslechterd. Hij heeft nu geen werk meer en een uitkering via de ziektewet bestaat hier niet. Zijn moeder, vrouw en dochter werken voor wat zij kunnen doen, maar het hoofdinkomen is weggevallen, dus is er sprake van extreme armoede. HENUKI bood luiers voor de inmiddels ook incontinente man, voedselpakketten en schoolpakketten voor de nog 2 schoolgaande kinderen. Ook heeft Nuria ervoor gezorgd dat deze man een IDkaart zal krijgen. De oude was verlopen. Te zijner tijd kan hij mogelijk hiermee een gehandicaptenpensioen aanvragen. Stel je daar niets bij voor, want we hebben over 1,50 euro per dag. Dat is dus niets voor een gezin met 3 kinderen.
Dan is er ook nog het verhaal over Alfredo. Deze man woont met zijn gezin 22 km. buiten de stad Iquitos. Onze vaste taxichauffeur kent de man, want zijn vader woont daar ook in die buurt. Hij vroeg mij om Alfredo te bezoeken. Na een flinke zoektocht vonden wij de man. Hij woonde tijdelijk in de stad Iquitos na een mislukte blindedarmoperatie. Die vond plaats in oktober 2025. Hij kreeg daarna een buikvliesontsteking en moest een grote operatie van onder tot boven zijn navel ondergaan. Dat werd weer een infectie en barstte open. Operatie nummer 3 vond plaats eind november. Ook dat ging mis en in december kreeg hij een drain, operatie nr. 4. De drain loopt continue door en zal als de ontsteking weg is worden opgevolgd door het sluiten van de wond, als de man dan nog leeft. Hij is inmiddels sterk vermagerd en heeft mogelijk tuberculose. Hij is in afwachting van de test hiervoor. Hij moet die op mijn verzoek ondergaan. Hij ontving van HENUKI de nodige aansterkende medicatie.
Ik sluit deze cliëntverhalen af over de 19 jarige Pierina. Zij kreeg een half jaar geleden een baby middels een keizersnede. Er stond een stuk over haar in de krant. Haar vader was ten einde raad, want een half jaar na de operatie was de buik van zijn dochter nogmaals opengeknapt. De baby maakt het goed, maar moeder ligt al weken op de IC afdeling van een vreselijk ziekenhuis. Haar vader vraagt middels de krant om hulp, want wie moet de baby nu voeden en gaat zijn dochter het redden. Ja, nogmaals wat mogen wij toch dankbaar zijn dat ons wiegje hier niet heeft gestaan.
Ik kan mij voorstellen dat jullie nu denken wat een negatieve verhalen allemaal. Dat klopt ook, want het gaat steeds slechter met Peru. Iemand aanraden om hiernaar toe op vakantie te gaan zal ik ook echt niet doen. Als “blanke” heb je geld en met name in Iquitos ben je ook echt niet veilig. Je zal maar je been breken, dan heb je een groot probleem. Toch is al ons werk niet voor niets. Daarom gaan wij door. Wij hopen in november dan weer opnieuw voor 4 maanden naar Peru te gaan.
Saludos cordiales, vriendelijk groeten,
Juan y Helena
Recente reacties